หลงรักรุ้งกินน้ำ

ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงออกมาดี เวลาที่ต้องอยู่ท่ามกลางคนที่เค้าเหมือนจะรู้สึกไม่ดีกับเรา มันทำอะไรก็เหมือนผิดไปหมด ผิดที่ผิดทาง แม้จะหายใจยังผิดจังหวะเลย

พึงหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีคนเหล่านั้นรวมตัวกันอยู่ เราบอกตัวเองบ่อยๆ พอต้องไปอยู่แล้วก็รู้สึกแยๆทุกที แล้วมันต้องใช้เวลานานกว่าใจจะกลับมาเหมือนเดิม เป็นคนเดิม จังหวะเหมือนเดิมๆ

สภาพวันนี้ไม่ค่อยปกติเลย เฮ้ออออออ

ภายในห้างบนถนนลาดพร้าว เวลาเย็นย่ำคราคร่ำด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายสิ่งที่ต้องการ วันนั้นคนค่อนข้างมากตรงจุดชำระเงิน ท่ามกลางคนมากมายนั้น เราก็สะดุดตากับลุงคนนึงเข้า

ลุงคนนั้นไม่ใช่ญาติของเรา แวบแรกที่เราเห็น ลุงใส่เสื้อและกางเกงสภาพเก่าและเปื่อยไม่น้อยไปกว่ากันเลย ในมือเหี่ยวๆนั้นถือถุงทำจากกระสอบที่เคยเป็นสีขาวใบเก่า พร้อมกับยาสีฟันหนึ่งหลอด แกยืนอยู่ห่างจากจุดชำระเงินไม่มาก ท่าทางของแกเก้ เก้ กัง กัง สักพักก็เรียกผู้หญิงคนนึง ให้ช่วยไปจ่ายเงินให้ลุงหน่อย แกก็ส่งยาสีฟันกับเงินให้ผู้หญิงคนนั้น และก็โชคดีค่ะที่ผู้หญิงคนนั้น ไม่รังเกียจลุง ไปจ่ายเงินให้ลุง

ตอนนั้นเราคิดเหมือนกันว่าลุงจะมีเงินจ่ายหรือเปล่าน้า พอรู้ว่าลุงแค่หาคนไปจ่ายเงินตรงจุดชำระเงินแค่นั้น ในเวลานั้นคนที่เดินเลือกของอยู่รอบๆ มองลุงด้วยท่าทางรังเกียจนะ ไม่เห็นมีคนที่มองอีกมุมว่าลุงต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า ถึงเรื่องที่เกิดมันเล็ก เล็ก แต่กลับสะท้อนในใจของเรา

เราว่าคนเราเกิดมามันเท่าเทียมกันทุกคนหล่ะ แต่สังคมต่างหากที่มากำหนดว่าคนนั้นคนนี้ตกอยู่ระดับไหน เหมือนตอนแรกที่เราคิดนั่นหล่ะว่าลุงจะมีเงินจ่ายไหม มีจุดประสงค์อย่างอื่นหรือเปล่านะ พอได้รู้...เราก็รู้ว่าเรามองคนที่ภายนอกมากไป ด่วนตัดสินเกินไป

คนบางคนไม่ได้เรียกร้องมากมายแค่ความช่วยเหลือเล็กเล็กเท่านั้น

edit @ 4 Mar 2009 16:20:43 by รุ้งกินน้ำที่ทางช้างเผือก

วันทั้งวันวิ่งวุ่นกับการงาน วุ่นอยู่กับคน วุ่นอยู่กับการสื่อสารกัน โดยก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำ สิ่งที่พูดกันมันมีเนื้อของความจริงใจกันมากน้อยแค่ไหน

ถ้าเป็นเมื่อก่อนระยะทางคงพิสูจน์ม้า แต่ขณะนี้กาลเวลาไม่อาจพิสูจน์ใจคนเราได้แม่นยำเท่ากาลที่ผ่านอีกต่อไป

เปล่า.....ไม่ได้อกหัก ไม่ได้รักคุด และไม่ได้แอบชอบใครด้วย แค่วันนี้รู้สึกอยากได้พูดได้คุยกันจริงๆกับคนจริงๆสักหน่อย เหมือนเราอยู่กับต้นไม้พลาสติกหลอกๆกันไป แล้วนาทีนึงอยากสัมผัสใบไม้ที่มีน้ำหล่อเลี้ยงที่มีรากยั่งลึกลงในดินดูบ้าง

แล้วเราก็เกิดคำถามว่า จริงใจ จริงใจ มีอยู่จริงมั้ย หรือเป็นแค่ตำนานเล่าสืบต่อกันมาเท่านั้น เหมือนยุคนึง จริงใจ เคยเฟื่องฟู แล้ววันนึ่งทุกสิ่งที่ถึงขีดสุดของมัน ก็จะถึงเวลากลับพังลงมาอีกครั้งกัน

เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในคืนนี้ ในคืนที่อากาศไม่ร้อนอบอ้าว ออกจะสบายด้วยสายลมอ่อนๆอย่างนี้ ถึงได้เกิดความรู้สึกถึง จริงใจ ขึ้นมา เราไม่คิดจะหาคำตอบจริงจังนัก แค่เกิดอยากถาม จริงใจ สักครั้งนึง